Boekenruilbeurs

De Boekenruilbeurs.

Begin oktober kwam er een nieuwsbrief over de Kinderboekenweek van 2009 met de kinderen mee naar huis. De opening stond onze zoon wel aan, vooral het eten en drinken wat door de school verstrekt zouden worden in de pauze, leek hem wel wat. De Kinderboekenweek zelf trok dit jaar ook zijn aandacht, mede door de aandacht die er op de school aan werd gegeven natuurlijk.

De afsluiting was iets minder in trek, hier stond namelijk een heuse boekenruilbeurs op het programma. Elk kind kon hieraan meedoen door 1 of meer boeken van zichzelf, het liefst door hem of haar gelezen mee naar school te nemen en te ruilen met iemand die een boek had meegenomen wat wel heel erg leuk leek om te lezen.

Voor een jongeman die met heel veel pijn en moeite nauwelijks afstand kan doen van diverse verpakkingsmaterialen waar we tegenwoordig een overvloed aan hebben, en die er zelfs een verzameling puntenslijpsel op na houdt, is het afstand nemen van een boek een schier onmogelijke opgave. "Daar doe ik niet aan mee" was zijn stellig relaas toen het principe aan hem werd voorgelegd. Gelukkig was er een ruim termijn om je voor de ruilbeurs op te geven en dus om onze zoon op andere gedachten te brengen. Na een paar voorzichtige voorstellen en inmiddels de wetenschap van de kleine man dat kinderen die niet aan de ruilbeurs mee zouden doen, gewoon in de schoolbanken aan hun werkjes zouden moeten zitten werd de onverbiddelijkheid voorzichtig omgezet in enthousiasme. Na een kleine speurtocht door de boekenkast werd een dubbel exemplaar van een "hazenboekje" gevonden en bij 2 verschillende aankopen kwam ook nog eens 2 maal het kinderboekenweekgeschenk "De wraak van het spruitje" in Mathias zijn bezit.

Met bovengenoemde exemplaren toog mijn grote vriend richting de ruilbeurs en in mijn naiviteit dacht ik dat de boekjes in 2 weloverwogen ruilhandelingen van eigenaar zouden wisselen waarna het actieve gedeelte van de boekenruilbeurs 2009 zou zijn bereikt. Niets bleek minder waar, de avond na de ruilbeurs wist Mathias zich de volgende handelingen nog te herinneren:

Ruilgang 1: "De wraak van het spruitje" werd geruild met Jelmer voor: "een dik boek", dit dikke boek ging naar Jacco voor een "Sinterklaasboek" deze ging naar "kleine" Nick voor "een makkelijk boekje" welke weer werd geruild met Rixt voor een "Kabouter Plop boek". Deze laatste ging in de pocket voor het kleine zusje.

Ruilgang 2: "Het Hazenboekje" werd geruild met "nieuwe" Mark hiervoor terug kwam een "Prinsessenboekje" die werd weer geruild met Dje Ling voor "De bengels zijn samen jarig" en deze ging mee naar huis.

Op de gang hoorde hij Jelmer nog tegen zijn zus roepen: "We hebben het spruitjesboek" Dit tot grote vreugde van zus Femke.

Kortom de jeugd heeft zich prima vermaakt en een enkel boek kan op een dergelijk middag wel tig keer van eigenaar wisselen. De eindconclusie luidt: "ruilen is lang niet altijd huilen maar kan ook heel erg om te lachen zijn". Ik kijk alweer uit naar het verhaal van volgend jaar.

Arjen Feitsma